Cochabamba is een stad in centraal Bolivia, gelegen in de gelijknamige vallei in het Andesgebergte. Het is de hoofdstad van het Boliviaanse departement Cochabamba en de derde stad van Bolivia met een inwonertal van meer dan 800.000. De naam van de stad is ontstaan uit een samenstelling van de Quechua woorden ghocha (meer) en pampa (open vlakte).

Op 2 augustus 1571 werd de stad gesticht in opdracht van Viceroy Francisco de Toledo. Het moest een agrarisch productiecentrum worden om eten te produceren voor de mijnsteden in het relatief dichtbijgelegen Altiplano-gebied, met name voor de stad Potosí. In de eerste eeuwen van zijn bestaan voer Cochabamba wel bij het hoogtepunt van de zilvermijnbouw. In de 18e eeuw ging het de stad minder voor de wind toen de mijnbouw af begon te nemen. Sinds het eind van de 19e eeuw is de stad weer gaan groeien als agrarisch centrum van Bolivia.

Tegenwoordig is Cochabamba een economisch actieve stad en heeft het de naam een van de liberaalste steden in het land te zijn. Net als andere grote steden in de Andes is Cochabamba een stad van tegenstellingen. De binnenstad, rond wijken als Plaza Colón of Plaza 14 de Septiembre, is over het algemeen vrij modern. Er zijn uitgaansgebieden, levendige straten en ontelbaar veel auto’s en internetcafés te vinden. In deze buurten zijn de meeste bedrijven en winkelcentra gevestigd. Drukke uitgaanscentra zijn gecentreerd rond de Calle España (Spanjestraat) en rond de boulevard El Prado. Hoe verder men echter van het stadscentrum afgaat, hoe minder technologisch geavanceerd de buurten worden. Cochabamba’s buitenwijken kennen veel criminaliteit en moeten het vaak doen zonder elektriciteit, riolering en bestrating.

In de stad bevindt zich Zuid-Amerika‘s grootste openluchtmarkt, La Cancha.

Deze markt is zeven dagen per week geopend en de drukste marktdagen zijn woensdag en zaterdag. De stad huist ook één van de grootste en meest prominente universiteiten van het land, Universidad Mayor de San Simón. Inwoners van de stad worden vaak Cochabambinos genoemd.

Cochabamba heeft een eigen vliegveld, het Aeropuerto Internacional Jorge Wilsterman (IATA-code CBB), dat binnenlandse en internationale vluchten afhandelt. Hier is ook het hoofdkantoor van Bolivia’s nationale luchtvaartmaatschappij gevestigd, Lloyd Aereo Boliviano.

Zulma is ons sponsor kind uit Cochabamba. We hopen haar en haar familie tijdens ons verblijf in Bolivia te bezoeken.

Als het zover is zullen we hier verslag uitbrengen.

– Get Your Own

Hallo allemaal

We gaan vertrekken en wel op 7 februari om 9:55 vliegen wij richting Sao paulo.Waar we vervolgens een overnachting zullen hebben. op 8 februari vliegen we door naar Cochabamba, Bolivia, waar we s’avonds om 22:00 hopen aan te komen.

Waar we verblijven in Sao paulo is nog niet helemaal bekend , maar dat volgt en uiteraard ook waar we verblijven in CBB, ook daar hebben we nog geen gegevens over.

Voor de kleine….

Babyfoon

Baby-olie

Babyshampoo*

Bordje + bestekje

Bretels

Bijtring

Flessen met spenen

Flessenrager

Fopspeen

Haarspeldjes/elastiekjes

Jasje

Kammetje/haarborstel

Kleertjes (in twee maten) Denk ook aan schoentjes

Kleertjes voor officiële gelegenheid (rechtbank)

Kleine speeltjes (ballonnen, autootjes, theeserviesje, iets voor in bad, stapelblokken of bellenblaas)

Knuffel (tijdens de reis onder je kleren gedragen)

Ligakoek of andere knabbels

Lotiondoekjes

Luiers (niet te veel, kun je daar ook kopen) eventueel zwemluiers

Melkpoedercontainers

Muziekdoosje

Nagelschaartje

Plaatjesboek*

Pyjama’s

Rompertjes

Schoentjes/pantoffels

Slaapzakje

Slabbetjes (veel)
Sokjes (veel)

Speelgoed*

Spuugdoekjes

Tuitbeker

Zwemkleding

Documenten

Paspoorten (met extra kopieën) ook eventueel medisch paspoort.

Medicijnen.

Je eigen voorgescreven medicatie voor ruim 4 maand

dan heb je altijd genoeg en eventueel internationale recepten.

Anti-muggenspul

Baby zonnebrand* factor 60

Betadine jodium

EHBO-doosje

Hoestdrankje

ORS*(tegen diarree) of Immodium of Norit

Injectienaalden + spuiten

Keeltabletten

Kinofal (Homeopatisch, voor het rustig worden van kinderen)

Lactulose

Loxazol* (tegen hoofdluis)

Luizenkam

Otrivin* (voor jezelf maar ook voor je kindje)

Papieren zakdoekjes

Paracetamol* (voor jezelf maar ook voor je kindje)

Pleisters

Spierbalsem (voor na het vliegen)
Sudocreme of Zinkzalf* (tegen luieruitslag)
Schaar
Thermometer

Vitamine A/D

Zonnebrand*

Diversen.

Afwasmiddel

Adressenboekje

Babyfoon

Bankpasjes en/of creditcard

Batterijen voor fototoestel

Batterij-oplader

Bestek voor naar restaurant ivm Hepatitis

Buggy

Cadeautjes (voor directeur en verzorgster(s))

Dagboek

Disposable washandjes

Duk tape

Fotoboek met foto’s van jullie huis, kinderkamer, speelgoed, familie, school etc.(voor een ouder kindje)

Fototoestel

Geldtasje voor op het lichaam

Kleding (let op nette kleding voor officiële gelegenheden zoals rechtbankzittingen)

Lege koffer (of koffer met spulletjes die je toch achterlaat) voor alle aankopen.

Naaisetje

Oordopjes (voor in het vliegtuig)

Plastic zakken voor vieze luiers

Potje voor aarde uit de provincie

Reisgidsje

Rugzak

Rug/buik drager

Survivalkit voor betreffende land.

Schrijfblok

Thermosfles

Tijdschriften / puzzelboekjes

Video/digitale camera met voldoende geheugenkaart/bandjes, accu’s en oplader

Vulpen of fineliner

Wasknijpers / waslijn

Wasmiddel
Wegwerpcamera (om mee te geven bij bepaalde gebeurtenissen waar je niet bij mag zijn)

Wereldstekker

Woordenboek(je)

Zaklamp

Zonnebrillen

Toiletartikelen (kun je daar ook kopen)

Aftershave / Parfum

Bostel / kam

Bril

Contactlenzen + toebehoren

Dagcrème

Deodorant

Haarlak / gel

Labello

Maanverband / Tampons

Make-up

Scheerspullen

Shampoo

Tandenborstels + tandpasta (ook voor het kind)

Voordat je weggaat…

VACCINATIES:

• Gele koorts vaccinatie wordt aanbevolen en is soms verplicht.

• Een DTP-vaccinatie wordt aanbevolen

• Bescherming tegen Hepatitis A wordt aanbevolen.

Kinderbijslag aanvragen

*Extra info…

Babyshampoo: Je hebt nu schuimspul van zwitsal wat voor het haar en lijfje kan
worden gebruikt. Scheelt weer een fles sjouwen. J

Baby Zonnebrand: Neem een hoge factor. Veel kinderen zijn niet gewend in de zon te zitten. LET OP!: Ook kindertjes met een donkere huidskleur kunnen verbranden!

Loxazol: Neem twee flesjes mee! Niet alleen je kindje moet behandeld worden maar

ook jijzelf en je partner.

Luieruitslag: Zeker als het warm is en je sneller problemen met luieruitslag kunt krijgen
werkt bij de boys het beste de rode billencreme van Vogel. Dit is vetter dan
sudocreme en blijft daardoor beter zitten. De sudocreme wil soms nog wel
eens gaan schuren. Meeste luiers absorberen zo goed dat het wat te korrelig
word bij wat dikker opdoen.
Vaseline is ook erg effectief. Van kwijluitslag rond de mond tot ruwe
plekjes overal.

Gewone zinkzalf is ook goed, eventueel in combinatie met zoete olie.

Voor echt erge plekken -> Miconasol met daarna zinkzalf.

ORS is vreselijk vies. Je hebt ook met een "lekker" smaakje.

Otrivin: In plaats van otrivin, voor kinderen onder de 2 jaar liever geen
xylometazoline gebruiken (= werkzame stof in otrivin) maar als het niet
anders kan dan een speciale verdunning laten maken bij de apotheek. Dus niet
die voor kinderen want die is nog te sterk. Let dan wel op. Bij de apotheek
hebben ze vaak maar 1 maat verstuiver en die past niet in een babyneus!!!!!!
Dan dus een druppelaar vragen en 1 druppel per neusgat bij een liggend kind
toe te dienen.  Mag je trouwens nooit langer dan 1 week gebruiken. Anders
gaat de stof anderom werken dus dan is er juist sprake van zwelling ipv
slinking van de slijmvliezen. Wat ook helpt is een zoutoplossing. Ook te koop
van otrivin maar veel voordeliger van apotheek-huismerk. Dit vinden ze
absoluut niet leuk/lekker!!
Verder Rinileen baby van VSM. Werkt ook goed tegenneusverkoudheid.

Kan ook in combinatie met xylometazoline-verdunning voor de baby.

Paracetamol: Je hebt paracetamol zetpillen maar bij diarreeklachten niet zo effectief.
Er is ook sinaspril vloeibaar. Is roze en smaakt naar bananen. Lekker zoet
in ieder geval.

Plaatjesboek: Met een ouder kindje is het handig om een boek te hebben met foto’s van dingen als eten, drinken, bed, stoel, knuffel etc. Fijn om alvast wat woordejes te leren en om zichzelf duidelijk te kunnen maken.

Speelgoed: Voor een ouder kindje is het fijn om straks thuis iets herkenbaars te hebben. (zet het speeltje eventueel thuis al op de foto, van de kinderkamer, die je meeneemt naar je kindje)

Ook makkelijk voor in het vliegtuig om je kindje bezig te houden. (Handig: in een rugzakje is ook makkelijk meenemen.)

Tips:

• Verdeel ieder zijn spullen over meerdere koffers, mocht er (tijdelijk) een koffer zoek raken, heb je altijd nog wat spullen in de andere koffer.

·         Als je een nette broek wilt meenemen (man). Leg de ene helft onderin en leg daarover de rest van de spullen. Aan het eind leg je de 2e helft van de broek weer terug, zodat er geen diepe vouw in komt.

·         Maak een boodschappenlijstje voor de thuisblijvers.

Inentingsboekjes

Geld (Dollars voor onderweg) Bij aankomst op luchthaven pinnen

Lijstje met vragen voor het kindertehuis (Engels of taal van het land)

Vliegtickets

Verzekeringspassen + papieren

Map (voor alle papieren die je krijgt) met plastic hoesjes

Kopieën adoptiedossier (2)

Geldig Paspoort

Cochabamba,

WELKOM OP ONZE REISLOG

Op 12 April zijn we na 9 lange weken in Bolivia weer thuisgekomen inmiddels zijn de update,s klaar. Vanaf deze weblog zullen we geen update,s meer plaatsen.

AANKOMSTKAARTJE

Week 8/9

10 April

Afscheid Casa Cuna Afgelopen dinsdag hebben we afscheid genomen van het kindertehuis en de verzorgsters. En werden we nog even onderworpen aan een filmsessie t’was nog niet helemaal klaar er moest nog gefilmd worden in Casa cuna. Het afscheis was heel bijzonder ook hebben we de tweeling samen gezien. oh wat een verschil de kleine welke een hartoperatie nodig heeft is zoveel kleiner als zijn broertje. Zo moeilijk om te zien en hij is zo ligt, net een kleine baby. Brengt zoveel teweeg bij ons. Het afscheid was voor de verzorgsters moeilijk en Jonathan ging wel een paar keer terug om te knuffelen en te kussen heel mooi gezicht we waren heel blij dat hij dit deed. Het cadeau wat we gegeven hadden was echt een uitkomst. werkte perfect kinderen en de verzorgers kunnen nu ook als het warm is , maar ook als het regent gewoon buiten blijven en de warmte is ook een stuk minder. We zijn blij dat we dit hebben kunnen doen voor het kindertehuis en hopelijk in de toekomst nog meer. Groetjes Tiemen,Anneke en Jonathan Vliegen nou wel of niet????????? Vandaag mocht ik mijn verjaardag vieren. Ik wil dan ook iedereen bedanken voor de vele felicitaties die ik heb mogen ontvangen. Was een fijne dag opzich , maar weer met veel onzekerheid. Gaan we nou wel of niet naar huis vrijdag , de koffers zijn gepakt. De vluchten worden morgen herbevestigd, maar tot op heden hebben we nog geen Laizess passer voor Jonathan. Om half vier s’middags proberen Ines te bellen geen signaal, Franck , deze pakt niet op dan Cristina maar proberen gelukkig, die kan ons vertellen dat Ines naar La paz is Je raad het al denk ik voor onze conformidad. Hier waren we al bang voor, want maandag hebben we de aanvraag gedaan middels een kopie van de conformidad, De officiele moest nog uit La Paz komen dat zou dus dinsdag geschieden, maar is niet gebeurd. Als ze ons nou op de hoogte had gehouden , maar nee hoor helemaal niks. we hebben er een beetje de buik vol van. Cristina belde ons dat we om 20:00 uur gebeld zouden worden. Ok aangegeven dat we naar millenium toe zijn om samen met Maria Isabelle mijn verjaardag te vieren. Dit was heel gezellig en we kregen nog wat informatie over Jonathan. Maar geen telefoon. We worden er niet vrolijker van dus Tiemen belt weer om te vragen hoe het ervoor staat, even overleggen en we zullen teruggebeld worden helaas weer niet dus bellen we zelf nogmaals. Nog steeds geen duidelijkheid of we over een half uur in het hotel zijn, dan bellen ze. Ja geloven doen we het niet en dat was weer waarheid dus voor de derde keer wederom gebeld. Franck vertelde ons dat we vrijdag vliegen. Tiemen nogmaals gevraagd 100% zeker ja 100% zeker dus we gaan ervanuit dat we morgen de laizzes passer gaan halen. Want ja 100% is toch gaan of niet soms. We hopen het maar van harte want met de vluchten bevestigd, kunnen we niet meer wijzigen en dan zou het aardig in de papieren gaan lopen. Dus zoals het nu staat landen we zaterdag 12 april om 11:10 op schiphol. We kunnen niet wachten vluchtgegevens volgen in volgende bericht. Liefs Tiemen,Anneke en Jonathan

VLUCHTGEGEVENS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

HIERBIJ ONZE VLUCHTGEGEVENS Na heel wat HEEN EN WEER GEBEL kregen we eindelijk bericht dat we over een uur op het consulaat moeten wezen voor de laizzes passer dus we kunnen nu onze vluchtgegevens geven. Vrijdag ochtend 11 april vlucht yy 111 Cochabamba – Santa Cruz 8:05 – 8:50 11 april vlucht yy 300 Santa Cruz – Sao Paulo 9:50 – 14:45 11 APRIL KLM VLUCHT KL 792 SAO PAULO – AMSTERDAM VERTREK SAO PAULO 18:45 AANKOMST OP SCHIPHOL 11:10 GROETJES TIEMEN, ANNEKE EN JONATHAN

BELANGRIJK!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

D.V. a.s. zaterdag komen wij eindelijk na bijna 9 weken weer thuis!!! Alhoewel Jonathan zich zeer op zijn gemak voelt bij ons, willen wij hem de tijd geven om ons ook in Nederland onvoorwaardelijk te gaan vertrouwen. Dit hechtingsproces is zeer belangrijk voor Jonathan. Wanneer we weer in Nederland zijn is alles (weer) anders/nieuw voor hem: andere omgeving, andere taal, andere mensen, ander ritme, enz. Dit zal voor hem best wel wennen zijn, en deze tijd willen wij hem ook geven. Hoe lang dit duurt hangt af van hoe Jonathan reageert op zijn nieuwe omgeving. Daarom zullen wij de eerste periode voorzichtig zijn met het ontvangen van bezoek. Het is belangrijk dat Jonathan zich vertrouwt voelt mét en bij ons. Bij onze aankomst op Schiphol is iedereen welkom! Wij zullen Jonathan wel dichtbij ons houden, om hem duidelijk te laten merken/voelen dat wij bij hem zijn. Hij ziet immers heel veel nieuwe gezichten, al zijn we blij met Skype! Zodoende zijn sommige gezichten niet helemaal nieuw meer! Wanneer Jonathan zijn armpjes naar iemand uitstrekt is dit goed, maar probeer hem a.u.b. niet op te pakken. Vergeet ook niet dat wij bij aankomst al meer dan 24 uur reizen achter de rug hebben, en wie is er dan nog geheel fris? Wij hopen dat jullie hier begrip voor hebben, en wij zien uit naar de ontmoeting op Schiphol! Na de tijd willen we met familie en nabije vrienden koffie gaan drinken. Plaats zal op schiphol bekend zijn. Met vriendelijke groeten en tevens het laatste bericht vanuit Cochabamba, Bolivia

BETER LAAT DAN NOOIT!!!!!!!!!!!!!

Op 11 April vertrokken we ‘s ochtends om half 7 richting het vliegveld van Cochabamba voor onze eerste vlucht van deze dag naar Santa Cruz. Op Santa Cruz hadden we een uur overstap tijd, dit was ruim voldoende en we hadden helemaal geen problemen bij de douane, we kregen zelfs de originele stukken terug alleen de kopieën werden ingenomen. Met een kleine vertraging stegen we op. Een drie uur durende vlucht naar Sao Paulo. Nadat we daar aangekomen waren merkten we dat wij helemaal niet door de douane konden om even naar buiten te gaan. Dit had Anneke eigenlijk wel nodig, want ze was niet geheel fit, maar er zat niks anders op om gewoon 5 uur binnen in een warme ruimte te zitten met geen fatsoenlijke eet mogelijkheid. Naar mate de tijd vorderde ging het steeds slechter met Anneke, koude rillingen en hondsberoerd. Wat was ze blij dat we het vliegtuig in konden. Nog voor we de lucht ingingen was het al raak en werd er volop gebruik gemaakt van de zakjes die daar zo mooi voor bestemd zijn. Dat ging de hele vlucht zo door en ook met de nodige toiletproblemen. Na 10 zakjes was ze de tel kwijt, dus dit waren er een heleboel. De koorts was duidelijk aanwezig en Anneke had het ijskoud. Anneke mocht op de stoelen zitten van de stewardessen, nou ja zitten het was meer hangen. Dat gaf papa en Jonathan wat meer ruimte en Jonathan maakte daar dan ook gebruik van, hij sliep heerlijk. Vlak voor de landing werd Jonathan wakker, nou ja we hebben hem wakker moeten maken. Heerlijk uitgerust dus. Om 11:10 landen we dan eindelijk op Schiphol. Na het hele bagage ritueel gingen we eindelijk door de deuren. Het is zo bijzonder om de mensen te zien, die je 9 weken alleen hebt gezien via Skype. Een groot spandoek verwelkomde ons op de Nederlandse bodem. Om al je familie en vrienden weer te zien, doet een mens goed.
Zo bijzonder en zoveel familie gewoon heerlijk om weer op NL bodem te zijn. Jonathan is gelijk prima te spreken, we hadden ook niet anders verwacht. Mama hield zich stevig vast, maar onze kleine man wist zo tussen alle benen door haar te vinden om een heerlijke knuffel te geven.

Na de aankomst zijn we met zijn allen naar Muiden gereden om koffie te drinken. Nog wel met enige consignatie, want ze hadden Anneke op Schiphol laten staan! Dit was een duidelijke miscommunicatie. Gelukkig voor Anneke was er familie thuis die opa kon waarschuwen, en zo kwam het dus dat opa samen met Johan en Hermien terugreden, uiteindelijk kwam het goed.

Na een korte tijd koffiedrinken, wouden we wel graag naar huis, want er moest nodig iemand naar bed.

Ook de thuiskomst was geweldig, de hele buurt had de vlag in top, een Nina in de tuin en een mooi KLM vliegtuig aan de Boliviaanse vlag. Ook binnen mooie slingers in de kleuren van Bolivia.

Eindelijk thuis heerlijk voelt gelijk goed. Jonathan doet net of ie hier al jaren woont. Binnen een dag wist meneer al wel waar hij bepaalde dingen moet zoeken. Een heerlijke wijsneus. Hij is dol op opa en oma en andere familie en vrienden. Hij weet heel goed bij wie hij hoort en kijkt eerst enkele minuten de kat uit de boom als hij ergens nieuw binnen komt. Maar daarna is hij los en gaat met andere kinderen spelen, of bij gebrek aan leeftijdgenoten, is opa en/of andere familie de klos. Heerlijk om te zien dat ons kleine mannetje het zo goed met iedereen kan vinden. Hoe sociaal ons kleine mannetje ook is hij doet alleen waar hij zelf zin in heeft. En gaat alleen naar de mensen waar hij van denkt dat het goed is. Kijkt eerst wel even naar papa of mama, maar als zij het goed vinden gaat hij zijn gangetje.

Qua hechting hebben we het idee dat hij het goed doet. Hij blijft in onze buurt en komt af en toe als hij druk verwikkeld is in spel toch even om het hoekje kijken. Niet echt uit angst, maar meer voor de zekerheid denken we.
Daarom zijn we er ook al verschillende keren met Jonathan uit geweest. Vrienden en familie bezoeken. Ook gaat hij mee naar de kerk om met de andere kinderen te spelen in de crèche. De eerste week is Anneke bij hem gebleven, maar afgelopen zondag hebben we hem ‘achtergelaten’ bij de oppassers van de crèche. Hier had Anneke meer moeite mee dan Jonathan! Hij vond het wel gezellig, met zoveel kinderen spelen.
Soms bekruipt ons wel eens het gevoel: is het wel goed zo? Het gaat zo goed met Jonathan, dat we er soms wel eens bang van worden. Hij is zo sociaal, dat we soms wel eens bang zijn dat het té is.
Aan de andere kant, hij doet niets tegen zijn wil, dan laat hij het wel merken, en maakt ook wel onderscheid tussen mensen. Wanneer hij iets/iemand niet voldoende vertrouwt, blijft hij dicht bij ons, of klamp zich aan ons vast. Dit is wel een goed teken. Omdat hij zo sociaal is, denken al veel mensen dat hij een echte allemansvriend is, en dit is hij zeker niet. Hij weet heel goed bij wie hij hoort, en bij wie niet. Vorige week ging hij even met oma mee naar het gordijnenatelier. Daar bleef hij toch wel dicht bij oma hoor, de andere meiden kent hij natuurlijk niet, en oma wel! Dus bleef hij dicht bij oma, en na een paar minuten ging hij spelen met de andere kinderen. Dit geeft toch een positief beeld. Hij weet heel goed onderscheid te maken tussen ‘eigen’ mensen en ‘vreemde’ mensen. Als we dit in ogenschouw nemen, is er geen enkele reden tot zorg, maar we blijven wel alert.

Dit was onze laatste update op deze weblog.
Wij willen iedereen van harte bedanken voor het meelezen/meeleven op deze bijzondere manier.
Iedere keer waren wij weer benieuwd naar de reacties, en wanneer wij ’s morgens wakker werden keken wij gelijk of er weer reacties waren toegevoegd. Door het tijdsverschil (eerst 5 uur, later 6 uur) kwam dit mooi uit.
Wij hebben het als dankbaar ervaren dat er zoveel mensen op afstand met ons meeleefden en meelazen. Van harte bedankt dat jullie op deze wijze samen met ons deze mooie, en bijzondere reis hebben meegemaakt.

Bolivia heeft voor altijd een speciale plek in ons hart. Met name Tiemen wil nu al wel weer terug. Er is daar zoveel te doen, ook voor Tiemen. Wij hebben geleerd nog meer dankbaar te zijn voor de zegeningen die God ons iedere dag weer geeft. Wij hebben het materieel gezien zoveel beter hier in Nederland, maar dat neemt niet weg dat ook wij daar geboren hadden kunnen worden. Wij zijn niets beter dan de mensen in Bolivia die het met veel minder moeten doen.
Natuurlijk wisten wij dit wel, maar nu hebben wij ervan geproefd, we hebben het met eigen ogen gezien, en in zekere zin temidden van hen mogen leven. Dit is voor ons één van de grootste winsten (uiteraard naast/achter Jonathan) die wij mochten leren de afgelopen periode.
Vaak vinden we dingen al snel ‘normaal’, en natuurlijk heeft iedereen of ieder land zijn eigen problemen en uitdagingen, toch mogen wij dankbaar zijn dat God ons hier in het welvarende westen heeft geplaatst, niet om alleen voor onszelf te leven, maar ook om om te zien naar de mensen die het niet zo goed hebben als ons. Dit is voor ons een wijze les geweest.
Je hoort van alle mensen die een ontwikkelingsland/arm land hebben bezocht hetzelfde, maar het verwaterd weer na een tijdje. Dan is het goed voor ons om weer eens de ‘oude’ verhalen na te lezen van onze mooie tijd in Bolivia.

Wij hebben er erg van genoten, en hopen over een aantal jaren weer terug te kunnen, zodat Jonathan zélf zijn fantastische verzorgsters kan bedanken voor de geweldige taak die ze hebben uitgevoerd. Mede dankzij hun is Jonathan geworden wie hij nu is: een vrolijke en sociale jongen.

Bovenal danken wij onze hemelse Vader, die dit alles aan ons gegeven heeft. Hij bracht Jonathan in ons leven, om voor hem te mogen zorgen, maar belangrijker nog, om hem Gods wegen te leren kennen. Natuurlijk kunnen wij dit niet zoals God het van ons vraagt. Maar we mogen altijd terugvallen op het gebed, om Hem te vragen of Hij ons nabij wil zijn in deze mooie, maar soms ook moeilijke taak.

In liefde geschreven,

Tiemen, Anneke en Jonathan

3 AprilGroeten vanuit CochabambaHallo AllemaalEven weer een update van uit een regenachtig Cochabamba. De dagen beginnen zwaar te vallen vooral voor mama. Ze wil naar huis, maar ja of dat volgende week ook het geval zal zijn weten we niet. We hebben nog geen bericht van Ines. We zullen hier morgen even een mailtje aan wagen, want ja we hebben dan nog precies een week en we willen eigenlijk echt wel vliegen. Papa noemt het heimwee waar mama last van heeft veel last van de nek en hoofdpijn en erg moe. Ach het zal wel, mama mist denk ik een beetje het normale leven.Gewoon je eigen bed en gewoon weer een normaal ritme, maar we moeten nog even wachten zal vast wel goed komen.Wat doen we zoal nou mama vind het totaal niet erg om lekker bij het appartement rond te hangen en het is nu juist papa die erop uit wil hoe kan dat nou thuis moet mama hem juist de deur uit slepen. Er moet nog veel gebeuren vandaag hebben we wat foto,s ontwikkeld en van lijsten voorzien voor diverse mensen, die we hier hebben mogen ontmoeten. Voor de opname voor millennium zijn we nog in afwachting, maar dat zal één dezer dagen wel komen , want de Amerikanen vertrekken deze week weer.Verder eigenlijk geen nieuws we wachten op de papieren vanuit La Paz en de conformidad en dan kunnen we eindelijk de laissez passer aanvragen en laten maken op het consulaat. We hopen dat dit voor volgende week woensdag zal zijn. Want dan kunnen we de vlucht vast bevestigen en stoelen reserveren. (mooi verjaardagscadeautje voor mama als het zo mocht zijn.) Maar ja eerst zien en dan gelovenGroetjes Tiemen, Anneke en Jonathan

Eindelijk weer eens een update!28 maartAfgelopen zondag mochten wij weer naar de kerk gaan. Deze ochtend zouden er ook twee kinderen worden gedoopt, echter was dit gedaan op de vrijdag voorafgaand, Goede Vrijdag. De voorganger van deze week was Peter. Peter heeft een graad in de theologie en gaat zo nu en dan voor in een dienst. Deze paasdienst stond geheel in het teken van het bloed van Christus. Alleen door Zijn bloed is er vergeving mogelijk. Ik weet niet of hij deze preek geschreven heeft voor Goede Vrijdag, maar daar zou deze preek perfect gepast hebben, maar bij de opstanding? Het was wel een goede preek. De afgelopen zondagen waren wij enigszins ‘verwend’ met preken van professoren, zodat deze wat exegese betreft minder was.Toch vinden wij het iedere keer weer een bijzondere zondag, en wij gaan met veel plezier naar de kerk.De zondagmiddag stond geheel in het teken van de BBQ. De gemeente heeft ieder jaar een BBQ. Meestal is deze later (medio april) maar omdat wij dan al vertrokken zijn (als het goed is!) hebben ze de BBQ verschoven naar voren! Dit geeft goed weer hoe wij in deze korte periode door de gemeente zijn opgenomen. Hier komt veel warmte vanaf en betekent veel voor ons.Direct uit de kerk zijn wij met Peter, Delia, de kids, de Alseth’s familie, (vrouw met cake) en Marg (een Canadese vrouw die met Quechua Indians werkt, later nog meer hierover) naar het kindertehuis gereden. Daar zijn wij begonnen met de BBQ aan te steken. Rick bekommerde zich over het vlees, en de dames met de salades e.d. Later kwamen er nog meer gemeenteleden, zodat het op een gegeven moment lekker druk en gezellig werd! Het was een zeer geslaagde middag/avond! Aan het einde van de middag gingen de Cochabambino’s terug naar hun eigen stek. Alison, Marg, de Alseths en wij moesten worden weggebracht, aangezien wij allen verblijven in Cochabamba. Vervolgens hebben we nog samen met de kinderen gezongen in de huiskamer, onder begeleiding van Juda met zijn gitaar. Alhoewel ik (Tiemen) er weinig van verstond (Spaans) was het toch speciaal om te zien en horen hoe deze kinderen zoveel christelijke liederen kennen. Je kunt duidelijk merken dat Peter en Deilia veel met de kinderen praten en zingen over het werk van God in deze wereld. Eerder in het verslag noemden wij de naam van Marg.Marg is samen met haar man Jake in 2005 naar Bolivia gekomen om de boeren/indianen te helpen met landbouw. Hun achternaam is Hoogland, de oplettende lezer zal hierin een Nederlands tintje herkennen, en dit is juist. Zowel Jake als Marg haar ouders komen uit Nederland, al is het dan een landje ín een land (Friesland) het is tóch Nederland. (Anneke is nu met Jonathan boven, dus ik kan dit ongestraft schrijven )Toen zij een aantal jaren geleden samen met hun kinderen een tour in Europa maakten, bezochten ze uiteraard ook Nederland. Zowel Marg als Jake zijn geboren in Canada, en dit was hun eerste bezoek aan Nederland. Marg vertelde dat toen ze over de afsluitdijk naar Friesland reden, het ‘voelde als thuiskomen’! Probeer het eens voor te stellen: je hebt Nederland/Friesland nog nooit gezien, en wanneer je er voor de eerste keer komt voelt het als thuiskomen!!!! Zo diep zit de ‘liefde’ voor Friesland schijnbaar )Maar goed, wij kwamen aan de praat in de bus op weg naar het kindertehuis en uiteraard kwam het gesprek over de kerk. Ik vertelde haar dat wij het bijzonder vinden om zover weg van huis deze mensen te mogen ontmoeten en samen met hen naar de kerk te mogen gaan. ‘Toch’, vertelde ik, ‘missen ze iets’. Hierbij had ik nog maar net de woorden uitgesproken, toen Marg dit herhaalde. ‘Dat zeg ik al jaren’ was haar antwoord. In de Bijbel komt God altijd eerst naar de mensen toe. Abraham, David, enz. Gód verkiezende liefde gaat altijd vooraf aan de mens. Bij deze mensen (de baptisten) is dit andersom. Dit komt uitdrukkelijk naar voren in de doop. Wat blijkt: haar ouders waren ‘vrijgemaakten’ die naar Canada immigreert zijn. Zodoende is zij en Jake ook opgegroeid bij het ‘gereformeerde’ gedachtegoed. Zij zijn nu lid van de Christian Reformed Church in North America. Deze kerk is gesticht door Nederlanders in 1857 (Gijsbert Haan). Vóór de vrijmaking hadden de GKN een zusterkerkrelatie met dit kerkverband. In 1997 is er een groep afgescheiden van deze kerken vanwege de vrijzinnige koers van dit kerkverband (bron: http://www.gkv.nl/main.asp?intTreeviewID=449) Dat het verleden de Nederlanders blijft achtervolgen blijkt maar weer, ook in Canada kent men helaas scheuringen.‘Calvinisme komt in de Spaanse taal niet voor’ vertelde Marg. Dit zegt al genoeg! Zij zijn de laatste jaren bezig met Bolivianen ‘op te leiden’ tot missionairs vóór Bolivia! Daarvoor gaat ze iedere keer naar een taleninstituut in Cochabamba om haar Spaans op te vijzelen. Dit is onmisbaar om de boodschap van de Bijbel over te dragen. Deze toekomstige missionairs krijgen o.a. kerkgeschiedenis, waarbij wél de Reformatie aan de orde komt. Dit ‘project’ staat nog in de kinderschoenen. Wat ontbreekt is o.a. de broodnodige (theologische) kennis. Natuurlijk kennen zij de Bijbel, ze zijn er mee opgegroeid, maar……. Ze vertelde dat ze medio volgend jaar een cursus ging volgen voor verpleging. In Bolivia (en bijna overal in ‘zendingsgebied’) is een gebrek aan medische kennis. Dit betreft dan de meest basale dingen, zoals het inbrengen van een katheter enz. Een ideale combinatie zou zijn theologische kennis (zendeling) en medische kennis (verpleger).En tja, toen vroeg ze wat wij deden. Dus Anneke vertelde van haar werk in de verzorging met demente bejaarden, en ik over mijn werk als catecheet en de studie. We vertelden iets over wat Anneke al jarenlang graag zou willen doen, mensen/kinderen helpen die het niet zo goed hebben als wij. Toen kwam de vraag naar voren of dit project misschien niet iets voor ons zou zijn over een aantal jaren. De tijd zal het leren of dit de weg is die God met ons voorheeft. Wat wij beiden wel treffend vinden dat Marg voor 2 weken in Cochabamba is, en dat wij dan net haar moeten spreken, mede over het ‘gemis’ dat wij ervaren hier in de kerk, en de plannen die zij hebben omtrent het missionaire werk. Ze vertelde dat ze ons op de hoogte blijft houden van de voortgang en vertelde: er is veel werk!Maandag en dinsdag hebben wij niet veel bijzonders gedaan, ergeren over de afspraken die men hier niet nakomt, maar goed daar zullen we ons maar niet meer over uitweiden.Positief nieuws dan: woensdag zijn wij de nieuwe geboorteakte wezen tekenen! Eindelijk! Wij gaan nu af op het eind! Ines vertelde dat de papieren al meer dan een week in La Paz liggen, zodat de conformidad ruim op tijd zal zijn voor ons vertrek op 11 april!!!!!Goed nieuws!! Misschien kunnen we zelfs nog wel eerder naar huis, maar dit weten wij op dit moment nog niet, normaal gesproken zullen we dit bij de volgende update wel weten!Gisteren, donderdag 27 maart, was een bijzonder dag: we mochten ons sponsorkindje, Zulma, bezoeken. Sinds 1 jaar hebben wij een sponsorkindje via Compassion (http://www.compassion.nl/) Anneke had destijds speciaal gevraagd om een kindje uit Cochabamba, omdat wij daar met de tijd naar toe zouden gaan voor adoptie. Later kregen we de eerste brief en foto’s van Zulma. Zulma is nu 8 jaar, en heeft door Compassion de kans gekregen om te leren. Het project waar Zulma deel van uit maakt wordt betaald door Compassion. De kinderen worden ondersteund t/m hun 18e jaar, óf tot na het behalen van hun MBO diploma. Deze kinderen krijgen zo de kans om te leren, en zodoende op een ‘betere’ toekomst. Dit alles gebeurt op christelijke wijze. De jongste klassen moeten iedere week een Bijbeltekst leren, en alle klassen krijgen onderwijs uit de Bijbel. Vele van jullie zullen het werk van Compassion wel kennen. Nu wij het hebben mogen zien, zijn wij nog enthousiaster geworden voor het (belangrijke) werk dat deze mensen doen. De tolk kwam ons, zoals gebruikelijk te laat, om 09.00 uur ophalen, waarna wij naar het project gingen waar Zulma naar school gaat. Wij hadden een jongeren Bijbeltje voor haar gekocht. Zij kan sinds een jaar lezen, en had geen eigen Bijbel, dus dit was een goed geschenk. Ook haar moeder was erbij. Haar vader had 3 jaar geleden het gezin verlaten, zodat de moeder alleen voor 7 kinderen moest zorgen. Zij kon haar kinderen niet voldoende eten en drinken geven. Gelukkig kreeg ze bezoek van medewerkers van Compassion. Drie kinderen hebben sponsorouders. Zulma is de jongste van het gezin. Wanneer wij de eerste foto’s vergelijken met hoe Zulma er nu uitziet, is er een groot verschil te zien. Ze is nu veel beter op gewicht en straalt met haar mooie ogen. Ze was zo opgewonden dat ze haar sponsorouders zou zien, dat ze de nacht ervoor slecht had geslapen! Het betekent veel voor deze kinderen dat de sponsorouders hen eens opzoeken. Natuurlijk zijn er veel kinderen die hun sponsorouders nooit zien, of zullen zien. Zulma stond dan ook in het middelpunt van de belangstelling van de andere kinderen. We begrepen van de leiding dat ze de hele week al ‘populair’ was, omdat zij haar sponsorouders zou ontmoeten! Na de ontmoeting gingen we naar haar huis. Ongeveer 20 minuten lopen vanaf de school woont Zulma met haar moeder, broer en zus. Ook een kind van haar zus woont bij zijn oma, omdat zijn ouders zijn gescheiden. Een andere zus van Zulma, Tania, moest vandaag bevallen! Anneke had nog wat brood en snoep gekocht voor de andere kinderen. Ontroerend vonden wij dat de moeder nog geschenken had gekocht voor ons. Anneke kreeg een tas, en ik een muts. Dat deze mensen dit voor ons hebben gekocht/gemaakt is wel heel speciaal, als je bedenkt dat ze bijna geen geld hebben.Na de lunch zijn we nog met Zulma naar een park geweest, waar ze fijn met Jonathan heeft gespeelt. Jonathan vond het niet altijd leuk, hij moest nu zien dat een ander veel aandacht kreeg! Dat maakte hem bij tijden jaloers! Leuk om te zien. Om half vier zijn we terug gegaan naar de school. Na afscheid te hebben genomen waren wij rond 16.45 uur weer terug in ons hotel.Het was een mooie, vermoeiende dag, en Jonathan viel dan ook in de taxi in slaap. Thuis heeft hij nog een uurtje verder geslapen op de bank. Aangezien hij hartstikke verkouden is, was het een lange dag voor hem, maar na een lekker warm bad ging hij samen met Anneke naar bed.Vandaag gaan we in de middag naar het kantoor van de stichting, waar we de foto’s en gegevens van Jonathan zullen zien. Hier kijken we ook zeer naar uit.Zo dat was het dan voor deze keer. Het is best wel een lang verslag geworden deze keer. Kort schrijven is niet mijn sterkste punt!Tot de volgende update!Groetjes,Anneke, Tiemen en Jonathan 29 maartBezoek aan kantoor Millenium!!!!Inmiddels zijn we allemaal erg verkouden/keelontsteking, Tiemen heeft een kuurtje en Jonathan ook alleen mama blijft vrolijk snotteren, omdat ze een paar dagen later het te pakken kreeg.Met wat neusspray en paracetamol komt mama ook wel ver.Gisteren 28 maart hebben we het kantoor van Millennium bezocht waar ons iets heel speciaals te wachten stond. Er waren namelijk mensen vanuit Amerika die willen proberen sponsoren te werven in Amerika voor uitbreiding van Millennium en een nieuwe locatie. Ons werd gevraagd of wij hieraan mee willen werken. Dit doen wij graag. Dus we krijgen het de komende week nog druk, opnamen maken voor de presentatiefilm die hun gaan gebruiken om het plan voor te leggen bij sponsoren. (Zelf krijgen we ook een kopie)Sponsoren zijn hard nodig voor Millennium. Momenteel wordt er hard gewerkt aan een Europese stichting. Wanneer hier meer bekend over is zullen we hierover informeren. Want dat er meer financiële middelen nodig zijn is duidelijk. Maria Isabelle, haar nicht en zus houden de kindertehuizen draaiende met de middelen die ze hebben.Momenteel is er sinds kort een tweeling opgenomen in het kindertehuis.Eén van de twee kleintjes, want dat zijn ze, heeft een zeer ingrijpende operatie nodig aan zijn hartje, maar helaas zijn hier de financiële middelen niet voor.Graag zouden we willen helpen. En we willen gaan kijken of we mensen kunnen vinden, die bij willen dragen om deze operatie mogelijk te maken. Later hierover meer.Verder was het een heel bijzondere middag. Mama vergat om 18 uur bijna haar fysio afspraak, maar ze was gelukkig nog op tijd, het fysiocentrum zit vlak om de hoek.We krijgen alle foto’s die er van Jonathan zijn op CD. Ook de kopie van het krantenknipsel en nog wat kopieën uit zijn dossier, zeer bijzonder allemaal.Toen mama terug kwam van de fysiotherapeut was ook Diego aan gekomen. Dit is de zoon van Maria Isabelle, een heerlijke jongen die het Downsyndroom heeft. Hij gaf prima uitleg over het kantoor, helaas is het filmpje te lang om te plaatsen.Vandaag heeft mama niet zoveel gedaan, snot verkouden en niet lekker in haar vel.Papa ging samen met Jonathan foto’s laten afdrukken en uiteraard koffie drinken op El Prado.Op de terugweg kwamen papa en Jonathan in aanraking met een lijmsnuivertje die geld van papa wou. Omdat hij papa hardhandig bij de arm greep en papa hier niet van gediend was duwde papa de hand weg. Het jochie, want dat was het, liep om de buggy heen en zou Jonathan bij de haren pakken. Papa bedenkt zich geen moment en het straatjochie had al een flinke bloedneus te pakken, hij droop gelijk af. Waarschijnlijk geschrokken. Maar als je aan Jonathan komt ga je te ver. Als hij normaal om geld gevraagd had dan had hij wat gekregen zoals de meeste mensen hier op straat van ons krijgen, maar op deze manier NEE daar zijn we niet van gediend. Jonathan heeft er weinig van meegekregen in die paar seconden gelukkig maar. Een voorbijrijdende taxichauffeur gooide nog even zijn raampje open en schreeuwde OK AMIGO naar papa. Ze zijn wel gelijk doorgelopen, want ja je weet maar nooit, onder de brug zaten namelijk nog wel wat meer lijmsnuivers.Maar alles is goed afgelopen. Papa weet nu waar hij in ieder geval niet meer lopend langs moet gaan.Groeten uit een zonnig Cochabamba.Tiemen, Anneke en Jonathan

12 Maart

Favio Jonathan van B – W,

Jaja zo is mijn naam nu vandaag om 10 uur lokale tijd. Iets later dan gepland, want we zijn tenslotte nog wel in mijn geboorteland, Bolivia. Eindelijk hadden papa, mama en ikke de derde audiancia!!! Het begon al goed, de rechter was niet in een al te beste stemming, het was gelukkig niet tegen papa, mama, Ines of Sandra, maar tegen die dames van vorige week. Ze kregen een uitbrander, dat ze veel te laat waren en zich niet aan de afgesproken tijden hadden gehouden van de gesprekken die ze met ons gehad hebben, want ja zoals jullie weten kwamen ze pas vorige week terwijl ik toen al een van B had kunnen/moeten zijn. Hier was de rechter dus absoluut niet over te spreken, maar o jongens hier bleef het niet bij. De dames lazen hun rapport voor en toen werd ze (de rechter) alleen nog maar bozer op de dames. Het was een voortreffelijk rapport, dat wel, papa en mama kwamen zeer gelikt uit de verf. Het probleem was echter dat ze hun werk zeer slordig hadden gedaan en dat het incompleet was, want na een sociaal en psychologisch rapport moesten ze ook nog een medisch rapport van mij geschreven hebben en daar zat dus het probleem. Hier hebben ze nooit om gevraagd, over hoe of wat terwijl papa en mama toch duidelijk verteld hadden dat ik geboren was met een schisis. Als papa en mama ze dat niet verteld hadden, hadden ze het niet eens gezien. (zo knap ben ik dus ) De gang van zaken is dat we door hun doorgestuurd moesten worden naar de dokter, dit was niet gebeurd. Dus zoals jullie begrijpen was het echt feest in de rechtbank. Ik denk dat ik later maar rechter moet worden in Bolivia dan heb je wat te vertellen zeg, geweldig! Mama had al tegen papa afgelopen week gezegd: ‘het zal me niks verbazen als de rechter de dames even op hun plaats zet omdat ze veel te laat zijn met hun rapport’, nou geloof mij maar ze ging even goed tekeer daar. Ines heeft nog wat aanvullingen gedaan dat we wel naar de dokter waren geweest, en dat er al een afspraak staat voor Juni. De rechter was van mening om deze audiancia wel tot een goed einde te brengen gelukkig, want papa en mama hadden al zoiets van ‘daar gaat onze derde audiencia omdat de dames hun werk niet (goed) doen’. Maar gelukkig had de rechter dit absoluut niet in haar hoofd. En zodoende mochten papa en mama eindelijk mijn officiële ouders zijn, ikke blij en zij natuurlijk ook!! Wel moest ik vanmiddag nog naar de dokter voor een rapport die de dames vanmiddag nog in moesten leveren bij de rechter. De rechter vertelde ze even haarfijn dat ze haar tijd beter kan besteden, dan aan incomplete dossiers, maar ze eist dit om papa en mama, en mij natuurlijk, te beschermen. Gelukkig hoeven wij er niet meer naartoe, want alles is klaar. Ines regelt de rest. Eerst wordt mijn nieuwe geboorte akte gemaakt en nog twee documenten hier in Cochabamba. Als die er zijn gaat het allemaal naar La Paz en dan is het wachten op het conformidad. Dit kán lang duren, maar we zien het wel. Volgende week ga ik in ieder geval op de foto voor mijn voorlopige paspoort, dat gaat nog wat worden, want zodra ik een camera zie kijk ik meestal de andere kant op. Jullie willen niet weten hoeveel foto’s er inmiddels al van mij gemaakt zijn, papa en mama krijgen er maar geen genoeg van. Ook gaan we vast naar het consulaat om de Laizess passer aan te vragen, dat is mijn reisdocument. Papa en mama moeten dan even een paar formulieren tekenen. En zodra dan de conformidad binnen is kan mijn pas gemaakt worden en kunnen we in principe naar Nederland, nou ik ben benieuwd hoelang dat allemaal gaat duren.

Ik ben nu een echte van B – W Nu hoor ik dus helemaal bij de familie.

Groetjes en veel liefs Jonathan.

UPDATE VANUIT ANTEUS

16 maart

Goedemorgen,

Vandaag zijn we naar de kerk geweest. Ook deze keer gingen we met de taxi, omdat Anneke al twee dagen niet lekker was. Koorts en diaree. Eigenlijk wilde ze in het hotel blijven, maar op aandringen van Tiemen ging ze toch mee.
Vandaag was er een delegatie vanuit Toronto (alweer, de studenten ‘boffen’ hier maar met zoveel aandacht van de docenten!)
De docent die voorging in de dienst preekte over Lucas 19:28-48
Over het veulen wat de discipelen moesten uitzoeken die Jezus mocht dragen Jeruzalem binnen. ‘Stel je eens voor dat JIJ en IK deze veulen mochten zijn, hoe zouden ze over ons spreken?’ Je kon merken dat deze man (net zoals de voorganger van een aantal weken geleden) doceerde aan de universiteit. De exegese was degelijk, waarbij een aantal opmerkelijke punten naar voren kwamen. Wanneer Jezus twee keer hetzelfde woord spreekt, komt hierin een zeer uitdrukkelijke boodschap naar voren. In Lucas 13:34 lezen we: ‘Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten doodt, en stenigt wie tot u gezonden zijn, hoe dikwijls heb Ik uw kinderen willen vergaderen, gelijk een hen haar kuikens onder haar vleugels, en gij hebt niet gewild’ De woorden die dan volgen geven duidelijk aan: ‘Jullie hebben niet gewild’. De mens kan veel argumenten hebben waarachter ze zich kunnen verschuilen. Ook in Lucas 10:41 lezen we dat Jezus twee keer de naam noemt: ‘Marha, Martha’. Ook hier is is de boodschap van gelijke strekking: je kunt je druk maken om van alles en nog wat, en het belangrijkste vergeten. Verders nog: ‘Simon, Simon’ (Lucas 22:31).
Het was een goede, appelerende, prediking die de vraag bij vandaag, bij ons neerlegt: ‘laten wij het beeld zien wat Jezus van ons vraagt?’.’Zijn wij ook niet teveel bezig met de dingen die ‘er niet toe doen?’ Deze vraag is ook aan de andere kant van de wereld actueel, en komt op iedereen af! Een goede, duidelijke preek, die ons een spiegel voorhoudt.
Jammer dat er geen Psalmen worden gezongen, maar alleen maar praise, terwijl er zoveel in de Psalmen naar ons toe komt
Volgende week mogen wij DV getuige zijn van de doop van 2 kinderen. Kinderen vanuit het kindertehuis waar wij vorige week te gast mochten zijn. Deze kinderen zijn 15 jaar oud, en gaven aan graag gedoopt te willen worden. Hier komt dan ook één van de grootste verschillen met ons naar boven: de kinderdoop. Om er nu dieper op in te gaan, is niet de bedoeling, wij zullen proberen om iets van de rijkdom van het verbond mee te geven in het doopgeschenk wat wij deze week willen kopen voor deze twee meisjes.

In de middag zijn we naar ‘de Denen’ geweest. Zij zijn inmiddels (het is al woensdag) vertrokken naar Santa-Cruz. We hebben een fijne middag gehad en afscheid genomen van dit bijzondere gezin. Wij hebben nu ‘vrienden’ in Denemarken! De uitnodiging voor een bezoek aan Denemarken hebben wij alvast in onze pocket. Wat ons bind is het geboorteland van Frederik (hopelijk goed gespeld) en Jonathan. Wij hopen ze ook zekers eens te bezoeken.

Sinds dinsdag (18 maart) zitten wij in een ander hotel: Anteüs. Dit is het hotel waar wij in eerste instantie ook heen wilden, maar volgeboekt was. Na de 3e audiencia kun je naar een andere locatie vertrekken. Dit hebben we met veel plezier gedaan. In het eerste hotel hadden wij het helemaal gehad. De eigenaar is een aardige man, maar ‘man wat bint ze zuunig.’ Iedere keer gezeur om de handdoeken, iedere keer weer ‘schooien’ om het internet, en zo kunnen we het lijstje nog wel even aanvullen. De belangrijkste reden is echter dat het naar ons inziens geen hotel is voor een gezin. Je kunt geen kant op omdat wij drie hoog zaten en een klein balkon hadden. Nu hebben wij een pracht van een tuin, waar Jonathan heerlijk kan ravotten! Je kunt goed merken dat hij nu meer energie ‘verspeelt’ dan eerst! Hij is niet zo snel meer ‘aangebrand’! Heerlijk. Wel is het soms een straf voor hem als hij naar binnen moet!!
We zullen hier alles maar niet noemen, maar we zijn meer dan blij dat we daar weg zijn, en wij zullen dit hotel nooit aanbevelen bij andere adoptieouders.

Naast ons, zit nog een Deens echtpaar. Helaas vertrekken zij aan het einde van de week, of begin volgende week. Jonathan en Johannes kunnen zeer goed met elkaar spelen, heel mooi om te zien. Johannes is een half jaar ouder dan Jonathan, en ontfermt zich over hem. Wanneer Jonathan buiten ons zicht in de tuin loopt, gaat hij naar Jonathan toe en dan komen ze samen, handje in handje, terug! Prachtig hoe die twee met elkaar omgaan. Ook de Denen vinden dit bijzonder, omdat een week terug hij niet veel van ‘vreemden’ wilde weten, en nu speelt hij met Jonathan, én Anneke!

Zo, weer een kleine update. Omdat wij het hier zo goed naar onze zin hebben, schiet de update er nog wel eens bij in! Dat moeten jullie ons maar vergeven.

Tot de volgende update!

Groetjes,

Tiemen, Anneke en Jonathan